บทที่ 1: คืนแห่งความหลงใหล

ในห้องนอนสุดหรูของคฤหาสน์ ชาร์ลอตต์ ฟอสเตอร์กำลังนั่งคร่อมเจมส์ มาร์ตินอยู่

ด้วยมือของเจมส์ที่ถูกมัดไว้และฤทธิ์ยาที่ทำให้เขาไม่อาจขัดขืน เธอจึงรีบฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเขาออกอย่างรวดเร็ว

แผงอกเปลือยเปล่าและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยของเจมส์ปรากฏแก่สายตา และชาร์ลอตต์ก็อดไม่ได้ที่จะลูบไล้มือไปตามมัดกล้ามเหล่านั้น

"ว้าว หุ่นคุณดีชะมัดเลย" เธอเอ่ย

ดวงตาของเจมส์ถูกปิดบังไว้ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและตึงเครียด "ชาร์ลอตต์ เธอกำลังเล่นกับไฟ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

ชาร์ลอตต์กระตุกยิ้มและพูดอย่างไม่ยี่หระ "เราแต่งงานกันแล้วนะ เรื่องแบบนี้มันปกติจะตาย!"

เจมส์ดิ้นรนสุดแรง แต่เขาก็อ่อนเพลียเกินไป "ถ้าเธอแตะต้องฉันวันนี้ เธอจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

ทุกถ้อยคำอาบชุ่มไปด้วยความคุกคาม ทำให้ชาร์ลอตต์ผงะถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

เธอจ้องมองเจมส์ด้วยสีหน้าสับสน ผ้าปิดตาบดบังดวงตาดุดันของเขาไว้ แต่จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากได้รูปนั้นยังคงเด่นชัด

ขณะที่เธอกำลังจะใจอ่อน ชาร์ลอตต์ก็นึกถึงช่วงเวลาที่เธอถูกหมางเมินและถูกปฏิบัติอย่างเลวร้ายตลอดการแต่งงานสามปีที่ผ่านมา

ความมุ่งมั่นพลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวเธอ และเธอก็ดึงกางเกงของเจมส์ออกอย่างเด็ดเดี่ยว

"เธอ!" เจมส์โกรธจัดจนพูดไม่ออก

เขาไม่เคยคิดเลยว่าชาร์ลอตต์ที่มักจะเชื่อฟังและขี้ขลาด จะกล้าวางยาและมัดเขาไว้! ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด เขาก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลอันท่วมท้นอย่างกะทันหัน

สีหน้าของเจมส์ว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ในขณะเดียวกัน ใบหน้าสวยหวานของชาร์ลอตต์ก็ขมวดมุ่นแน่น

ทำไมถึงไม่มีใครเคยบอกเธอเลยว่ามันจะเจ็บขนาดนี้?

เธออุตส่าห์ดูวิดีโอสอนมาตั้งมากมายเพื่อเตรียมตัวสำหรับช่วงเวลาใกล้ชิดของพวกเขาในวันนี้

ชาร์ลอตต์กัดฟันข่มความเจ็บปวดและขยับตัวเล็กน้อย แต่มันเจ็บมากจนเธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงสะอื้นออกมา

ในจังหวะนั้น เจมส์ก็สลัดมือจนหลุดและพลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม

ดวงตาดั่งอัญมณีของเขาลุกโชนไปด้วยความปรารถนาและความดุดันขณะที่เขาคว้าข้อมือของชาร์ลอตต์เอาไว้

"ในเมื่อเธอต้องการแบบนี้ ฉันก็จะจัดให้!" เขาพูด

ชาร์ลอตต์ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขณะที่เธอฝังเขี้ยวลงบนไหล่ของเจมส์

ในตอนนั้น เขาเปรียบเสมือนเรือรบที่ทะลวงผ่านเปลือกนอกอันเย็นชาของเธอ

ดวงตาของชาร์ลอตต์แดงก่ำ ดูราวกับดอกป๊อปปี้ที่บอบช้ำแต่ยังคงสีสันสดใส ชวนให้รู้สึกสงสารเพียงแค่ได้มอง

ในท้ายที่สุด เจมส์ก็ก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ

ความปรารถนาอันบ้าคลั่งอ่อนโยนลง ไหลรินราวกับลำธารสายเล็กในฤดูใบไม้ผลิ

เมื่อทุกอย่างจบลง เจมส์ก็เข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบ

ทว่า ชาร์ลอตต์กลับมองดูรอยจูบที่ประทับอยู่ทั่วร่าง พยุงร่างอันเหนื่อยล้าของตัวเองลุกขึ้น และทิ้งใบหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วเอาไว้ ก่อนจะเดินทางออกจากเมืองไปโดยไม่ลังเล

เธอนั่งอยู่บนเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปต่างประเทศ มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันพลุกพล่านนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกขมขื่นอย่างลึกซึ้ง

เธอและเจมส์ผูกพันกันมาตั้งแต่ก่อนลืมตาดูโลก เพราะคุณย่าของทั้งสองเป็นเพื่อนรักกัน

ทว่า ตระกูลฟอสเตอร์ได้สูญเสียอำนาจบารมีไปเมื่อหลายปีก่อน ถูกหักหลังและพังทลายลงในพริบตา

ปู่ย่าตายายของชาร์ลอตต์ตรอมใจตาย พ่อของเธอถูกบีบให้ฆ่าตัวตาย และแม่ของเธอก็หายสาบสูญไป

ชีวิตของเธอร่วงหล่นจากสวรรค์ลงสู่นรกในชั่วข้ามคืน ทิ้งให้เธอยากจนข้นแค้นจนไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเทอม

เป็นคุณย่าของเจมส์ที่มอบตัวตนใหม่ให้กับชาร์ลอตต์และส่งเสียให้เธอได้เรียนหนังสือ

ในวาระสุดท้ายของชีวิต ท่านได้ให้เจมส์สาบานว่าจะแต่งงานกับชาร์ลอตต์และดูแลเธออย่างดีเสมอ

ด้วยความกตัญญูและความรักที่มีต่อเจมส์ ชาร์ลอตต์จึงเลือกที่จะทิ้งการเรียนเพื่อมารับบทบาทแม่บ้าน

สิ่งนี้ทำให้ แบรด ธอร์นตัน อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอผิดหวังเป็นอย่างมาก

ในวันสุดท้ายที่โรงเรียน แบรดเคยบอกเธอว่าการฝากความหวังทั้งหมดไว้กับผู้ชายมีแต่จะนำไปสู่ความผิดหวัง

แต่ตอนนั้นชาร์ลอตต์ยังเด็กและยึดมั่นในความเชื่อที่ว่าความรักสามารถเอาชนะได้ทุกสิ่ง

เธอเชื่อว่าการมอบทั้งหัวใจให้เจมส์ ท้ายที่สุดแล้วเธอจะสามารถหลอมละลายเปลือกนอกอันเย็นชาของเขาได้ แต่ความเป็นจริงกลับปลุกเธอให้ตื่นขึ้นอย่างโหดร้าย และคำพูดของแบรดก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นจริงทุกประการ

สามปีแห่งการถูกละเลยและหมางเมินอย่างต่อเนื่องได้ทิ้งบาดแผลลึกไว้ในใจเธอ

ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงในงานประมูลเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

ในฐานะคุณนายมาร์ติน ชาร์ลอตต์ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานประมูลเคียงข้างเจมส์ด้วยซ้ำ เธอทำได้เพียงดูข่าวบันเทิงอยู่ที่บ้าน มองดูเจมส์และเดซี่ ลินน์ ยืนคู่กันท่ามกลางแสงแฟลช และทนฟังเสียงผู้คนยกย่องว่าพวกเขาช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

เจมส์ถึงกับทุ่มเงินหลายล้านเพื่อซื้อเครื่องประดับให้เดซี่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเรื่องตลกที่แสนโหดร้าย

เธอไม่รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับผลที่ตามมา

ใบหย่าคือการรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายของเธอในชีวิตคู่ครั้งนี้

เมื่อเจมส์ตื่นขึ้นมาในตอนเย็นพลางนวดคลึงศีรษะที่ปวดหนึบ เขากำลังจะไปเอาเรื่องชาร์ลอตต์ แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นใบหย่าวางอยู่บนโต๊ะ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว หกปีก็ล่วงเลยผ่านไป

วันนี้คืองานประกาศรางวัลอาร์เอ็นเอส ซึ่งเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุดระดับนานาชาติด้านการวิจัยชีวการแพทย์ และเป็นรางวัลอันทรงเกียรติที่ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันที่จะได้ครอบครอง

พิธีกรประกาศบนเวทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานประกาศรางวัลในวันนี้ครับ ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้ได้รับรางวัลในวันนี้... คุณฟอสเตอร์ครับ!"

แสงไฟเปลี่ยนสีในทันที ก่อนที่แสงสปอตไลต์จะสาดส่องลงมายังชาร์ลอตต์ในชุดราตรี

เธอยืนหยัดอย่างสง่างาม ใบหน้างดงามหมดจดราวกับผลงานชิ้นเอกที่สวรรค์โปรดปราน

ในชุดราตรีสีทองอร่าม เธอก้าวเดินขึ้นไปบนเวทีทีละก้าว

แบรด ชายชราท่าทางใจดีส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่นขณะสวมเหรียญรางวัลคล้องคอให้เธอและมอบถ้วยรางวัลให้

เขากล่าวว่า "ชาร์ลอตต์ ฉันดีใจมากนะที่เธอกลับมาเดินในเส้นทางของตัวเองได้ จุดสูงสุดของหน้าที่การงานควรเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตเธอ ไม่ใช่การวิ่งตามผู้ชายต้อยๆ เหมือนคนรับใช้ที่ไม่ได้ค่าจ้าง"

ชาร์ลอตต์ประคองถ้วยรางวัลไว้ด้วยสองมือ นัยน์ตารื้นไปด้วยความตื้นตันใจ เมื่อหวนนึกถึงความเหนื่อยยากตลอดหกปีที่ผ่านมา ซึ่งนำพาให้เธอได้พิสูจน์ตัวเองจนคว้ารางวัลนี้มาได้ในที่สุด

เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่นและกล่าวด้วยความจริงใจ "ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวฉันมาตลอดนะคะ ฉันจะเดินหน้างานวิจัยต่อไปและจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอนค่ะ"

แบรดตอบรับ "ได้ยินแบบนี้ก็ชื่นใจ ฉันเองก็ตั้งความหวังไว้กับเธอมากเหมือนกัน"

หลังจบงานประกาศรางวัล ชาร์ลอตต์ก็เดินทางกลับมายังสถาบันวิจัยพร้อมกับแบรด

เธอกำลังจัดการเอกสารบางอย่างอยู่ชั้นล่างและขึ้นไปชั้นบนช้าไปนิดเดียว จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของแบรดตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด "นี่พวกเธอคิดจะรื้อสถาบันวิจัยเลยหรือไง!"

หัวใจของชาร์ลอตต์กระตุกวาบ เธอรีบวิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดจนเธอแทบจะลมจับ

โนอาห์ ฟอสเตอร์ และ แอนดี้ ฟอสเตอร์ ในชุดการ์ตูนสีสันสดใสกำลังนั่งอยู่บนพื้น ท่ามกลางชิ้นส่วนอุปกรณ์ที่ถูกรื้อกระจัดกระจายเละเทะไปหมด

นั่นมันชุดอุปกรณ์ที่แพงที่สุดในสถาบันวิจัย มูลค่าเฉียดเก้าหลักเชียวนะ!

"ทำอะไรกันอยู่เนี่ย!" ชาร์ลอตต์ปรี่เข้าไปหาด้วยสีหน้าดุดัน

ใบหน้าเล็กๆ ของโนอาห์ที่เปื้อนคราบสกปรกมอมแมมฉายแววจริงจัง ขณะชูชิ้นส่วนหนึ่งขึ้นมา "หม่ามี้ครับ พวกเรากำลังแข่งกันอยู่" เขาตอบอย่างตั้งใจ

ชาร์ลอตต์ถามอย่างตกตะลึง "แข่งกันเนี่ยนะ?"

แอนดี้พูดแทรกขึ้นมา "ใช่ฮะหม่ามี้ ผมกับโนอาห์กำลังแข่งกันว่าใครจะประกอบเครื่องมือเสร็จเร็วกว่ากัน"

เขาพูดไปพลางง่วนอยู่กับการประกอบชิ้นส่วนเข้าด้วยกันอย่างขะมักเขม้น

โนอาห์และแอนดี้คือลูกชายที่ชาร์ลอตต์ให้กำเนิดหลังจากย้ายมาอยู่ที่มิราเธีย

ชาร์ลอตต์ไม่เคยคาดคิดเลยว่าน้ำยาของเจมส์จะแรงขนาดที่ความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนจะทำให้เธอได้ลูกแฝดสาม

แต่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ลูกสาวคนสุดท้องเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิดเนื่องจากภาวะขาดออกซิเจนขณะคลอด

โนอาห์และแอนดี้ฉายแววความสนใจด้านการประกอบเครื่องจักรอย่างหาตัวจับยากมาตั้งแต่เด็ก พวกเขารื้อและประกอบเฟอร์นิเจอร์แทบทุกชิ้นในบ้านมาแล้ว แต่ตอนนี้ดันลามมาถึงสถาบันวิจัย

ชาร์ลอตต์มองใบหน้าที่มุ่งมั่นตั้งใจแข่งขันของเด็กๆ แล้วก็ได้แต่ท่องไว้ในใจเงียบๆ 'นี่ลูกแกนะ ลูกแท้ๆ ของแกเอง'

เธอเอ่ยปาก "เราต้องช่วยกันประกอบอุปกรณ์พวกนี้กลับคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วตั้งแต่นี้ไป ห้ามเข้ามาในสถาบันวิจัยโดยไม่ได้รับอนุญาตจากแม่เด็ดขาด!"

โนอาห์ช้อนดวงตากลมโตมองเธออย่างน่าสงสาร "หม่ามี้อ่า..."

ทว่าสีหน้าของชาร์ลอตต์ยังคงเด็ดขาด "อ้อนไปก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก เรื่องนี้ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น!" เธอประกาศกร้าว

"เข้าใจแล้วฮะ" แอนดี้ตอบรับด้วยสีหน้าหงอยเหงาไม่แพ้กัน

อุปกรณ์ถูกประกอบกลับคืนอย่างรวดเร็วด้วยความร่วมมือของทุกคน และทันทีที่ชาร์ลอตต์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอก็หันไปพบกับสีหน้าเคร่งเครียดของแบรด

แบรดพูดขึ้น "ชาร์ลอตต์ โปรเจกต์ล่าสุดของสถาบันเราอยู่ที่เอลโดเรีย มันสำคัญต่อทิศทางงานวิจัยของเราในอนาคตมาก และเธอคือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะไปดูแลเรื่องนี้"

ใบหน้าของชาร์ลอตต์ซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินชื่อเอลโดเรีย เพราะเธอรู้ดีว่าเจมส์อยู่ที่นั่น